1990 was ‘n moeilike tyd vir Christa en haar man, Louis. Hul dogtertjie van 5 jaar oud, is oorlede en die reën het aanhoudend weggebly wat toestande bemoeilik het op die plaas.

Christa het besef dat sy iets moes doen om nie net haar gedagtes positief besig te hou nie, maar ook om ‘n flinansiële bydrae te maak om deur die droogte te kom. As boervrou staan haar hande vir niks verkeerd nie, van kleremaak tot kosmaak. Sy het begin om truie te brei en koekies en beskuit te bak. Die truie is by die plaaslike koöperasie verkoop en die eerste baksel anysbeskuit is kort daarna in die dorp verkoop. Troukoeke, fyngebak en skilferkorsterte het gou gevolg wat voorsien is aan al die omliggende dorpe se tuisnywerhede. Die aanvraag in beide bedrywe het so toegeneem dat sy `n keuse moes maak. Dis toe haar 9-jarige seun, waar hy op die kombuistafel gesit het, spontaan uitroep, "ma moet koekies bak!" het sy geweet - bak is haar voorland!

Sy het skielik besef haar poging om die huishoudelike inkomste aan te vul het vlerke gekry en dat sy nou ‘n boervrou én ‘n sakevrou is. Louis het 'n ekstra vyf gewone oonde geinstalleer en die kraglyn opgegradeer. Dit was nie lank nie, of hy het ‘n nuwe ruim kombuis gebou en industriële oonde geïnstalleer. Sedertdien het Christa nie teruggekyk nie en soos haar kinders groot geword het en na-skools verder gestudeer het, was die bakkery se inkomste ook altyd daar vir sakgeld en met die uithelp van studieskulde. Met haar man wat haar bygestaan het met raad en daad, het sy die groter finansiële wêreld betree en beskuit begin voorsien aan kettingwinkels.

Christa en Louis woon steeds op Soetkloof waar Imnandi-bakkery vandag ‘n vertroude handelsnaam is. Die sukses van die bakkery kan toegeskryf word aan Christa se toegewydheid en liefde daarvoor. Dit het uit nood begin, maar met die hulp en genade van Bo, haar man, kinders en werksmense wat haar liefde deel, gegroei tot waar dit vandag stewig staan.